Mist, sis ik, mist – Portretten

 

DE STIMMEN

‘Real things don’t frighten me,
just the ones in my mind do.’ 1

 

Mist, sis ik, mist, mist by finsters dy’t tichtsette,
in pakhûs ûnder de drip fan beammen dêr’t
in hoar en winterwyt flústerjen yn omgiet:

Hee, do d’r ek, Ik, teminsten asto dat bist?
Ik bin net ik, sis ik, mar opknipt yn tûzen en
ien stikken, in grinsstêd mei parken en flats,

finaal oan flarden sketten. (Aleppo, Aleppo,
reauntet by de dôve himel de nacht dy’t fan
Jheronimus is.) Wa oft wy allegear wol

net binne, in spookteater fan stimmen. Ik,
de bloedholle fan Shaabani, in ta splinters
sleine mûle, it stanleymes dat troch

aorta’s lûkt. – Ik woe, Tiid wie de achterkant
fan geweld: in kolonel, de reade
sirkusnoas op, tachtich rinkelbellen op ’e skuon.

Mist, sis ik, mist en gjin misse dy’t rêdt wat net
yn it lead fan leafde stiet. Hoe’t fannacht
yn my oerein kaam, it winterfamke Woodman

neaken, in steanlampe yn in falfinster dat nekken
brekt, ik, har rôljende holle yn Manhattan’s
sniejachtsjende strjitten. – Immen, Stetson op,

stapt in fotosaak út, nimt my op yn wolken fan
stoom dy’t út it asfalt klimme, knikt, groetet,
smûgjend: Hee, do d’r ek, Ik, teminsten asto…

 

@ Eeltsje Hettinga

.

1 Francesca Woodman (1958-1981)

.

>
Francesca-Woodman-House-3-Providence-Rhode-Island-1976

‘Mist, sis ik, mist’ is earder ôfprinte as ‘De stimmen’ yn de Moanne, nr. 2, 2016

.
.