Yoeng Poe Tsjoeng – J. Slauerhoff – Sineeske gedichten

young poe tsjoen j16-1

Yn de bondel Yoeng Poe Tsoeng (1930) sette Slauerhoff fan ferskillende Sineeske dichters poëzy út it Frânsk, Dútsk en Ingelsk oer. Dêrnjonken brocht er by wize fan chinoisery in grut tal gedichten byinoar dy’t mei it Sineeske libben en lânskip fan dwaan hawwe. De wenstige sidene gewaden, glânzgjende moannen en bloeiende roazen, dêr’t it yn de Sineeske poëzy faak fan optilt, giet er lykwols út ’e wei. Yn de samling Yoeng Poe Tsjoeng, in namme dy’t letterlik ‘fan gjin nut’ betsjut, jout Slauerhoff de foarkar oan de bitterens en mankelikens fan it bestean sels. It gedicht ‘Mijn zonen of rampspoed geeft recht op dronkenschap’ lit tinke oan Slauerhoff syn klassiker ‘De schalmei.’

Oft de Sineeske gedichten fan Slauerhoff altyd like Sineesk binne, dat is de fraach. Yn de bondel Yoeng Poe Tsjoeng binne likegoed oersettings as oarspronklike fersen te finen oer it Sina, dêr’t Slauerhoff yn syn dagen – wy hawwe it oer de jierren tusken 1925 en 1927 – tal fan kearen west hat. Hy fear yn dy snuorje as skipsdokter op de Java-China-Lijn. Slauerhoff sette net streekrjocht út it Sineesk oer. Fierdersoan hie er, pleachmaster as er wie, nocht oan ûnnocht troch de Sineeske saken hjir en dêr te mystifisearjen. Syn bewurkingen fan Sineeske poëzy drage bytiden mar al te faak sûnder mis syn stim en stimpel. Hjerst en wanhope, mankelikens en ferfal.

Sjoch fierders ek de skôging Sineeske poëzy yn de Fryske literatuer en/of Slauerhoff yn it Frysk.

 

.

HERFST

Dor en stug stierf het jaar, de winter
Verstiet de herst; ik ril, mijn kleed is dun,
Ik zoek zon en beschutting bij de tuinpoort.
Op het zuiden zijn al de vruchten weg,
Op ’t noorden liggen rottende takken,
Ik drink het laatste restje uit den beker,
De schoorsteen stoot geen rook meer op,
Gedichten liggen in stapels naast mijn stoel,
Mijn licht gaat uit, ik zal ze lang niet alle
Kunnen lezen voordat het donker komt.

Confucius’ nooddruft in Sjen was erger.
Laat ik om mijn wanhoop te lenigen bedenken,
Dat de oude wijzen er vaak minder aan toe waren.

(Mei Sjeng?)

HJERST

Toar en steech stoar it jier, de winter
Balle de hjerst; ik rilje, myn klean binn’ tin,
Ik sykje skûl yn ‘e sinne by de homei.
Op ‘e súdkant bin’ alle fruchten wei,
Op ‘e noardkant lizze rotsjende tûken,
Ik drink it lêste restje út de beker,
De skoarstien triuwt gjin reek mear op,
Gedichten lizze yn steapels neist myn stoel,
Myn ljocht giet út, ik sil se lang net allegear
Lêze kinne alear’t it tsjuster wurdt.

Konfusius’ needdrift yn Sjen wie slimmer.
Lit ik om myn wanhope te ferromjen beseffe,
Dat de âlde wizen der faak ek slim oan ta wiene.

(Mei Sjeng?)

.

ZEILEND IN DEN HERFST

In mijn rieten boot zeil ik heinde en ver,
Mijn hart springt op bij den schok der golven,
Door naakte takken zie ik den tempel in ’t woud,
Waar de steenbrug over den stortstroom buigt
Grazen schapen, vlokkend in de oeverwei,
Kraaien en eksters krijschen in den rook van ’t dorp,
Dit alles zie ik, hoor ik zeilende.
Ruimtedronken weer thuis leeg ik den beker.
Geesten, om offers krijschend in den avondwind,
Deinzen terug voor mijn luidruchtig leed.

(Lu Yu)

SILEND YN DE HJERST

Yn myn boat fan reid syl ik wech-ende-wear,
Myn hert ljept op by de skok fan ‘e weagen,
Troch neaken tûkeguod sjoch ik de timpel yn ’t wâld,
Dêr’t de stienbrêge oer de stoartstream bûgt
Weidzje skiep, flokjend op ’e uterdyk,
Krieën en eksters kriezje yn de reek fan ’t doarp,
Dat alles sjoch ik, hear ik, al silend,
Romtedronken wer thús, drink ‘k de beker út.
Geasten, kritend om offers yn de jûnswyn,
Skrilje tebek foar myn bolbjirken liet.

(Lu Yu)

.

HERFSTWIND

Herfstwind verdrijft de witte wolken,
Ganzen trekken langs het leege zwerk,
Nog geuren chrysanten en bloeien orchideeën,
Kon ik mijn vroeger lief nu vergeten,
Bijna was ik gelukkig,
Met mijn bloemenboot op de Fen-rivier,
Wit schuimt de stroom langs den boeg,
Fluit en trom houden maat met den riemslag,
Onder ’t rumoer broeden sombre gedachten,
Jeugd jaagt voorbij, dood staat onwrikbaar.

(Woe Tei)

.HJERSTWYN

Hjerstwyn ferdriuwt de wite wolken,
Guozzen trekke bylâns it lege swurk,
Noch rûke krysanten en bloeie orchideeën,
Koe ik myn earder lea no ferjitte,
Hast wie ik gelokkich,
Mei myn blommeboat op de Fen-rivier,
Wyt skommet de stream by de boech lâns,
Fluit en tromme hâlde maat mei it riemslach,
Under ’t leven briede sombre gedachten
Jonkheid jeit foarby, dea stiet ûnferwrikber.

(Woe Tei).

.

HERFST

Achter den herfst ademt de geest der koude:
De Noordewind, verkillend, verdorrend.
Mijn leed is groot genoeg voor lange nachten,
De sterren staan voor mijn starende oogen;
Ze zagen de maan vol, den twaalfden dag,
En zijn gelaat leeg, den twintigsten dag.
Een vreemde uit het verre land kwam tot mij,
Hij haalde uit zijn kleed een langen brief
Die aanhief met: Vergeet mij niet —
Het blad was verder leeg, aan ’t eind
Stond: Voor eeuwig vaarwel.
Ik borg hem in de plooi van mijn gewaad,
Drie jaren lang verbleekte het schrift niet,
Mijn hart is leeggebleven als de brief.
Zul je het weten of vermoeden?

(anoniem)

HJERST

Achter de hjerst sykhellet de kjeld syn geast:
De Noardewyn, toarjend en skrousk meitsjend.
Myn leed is grutternôch foar lange nachten.
De stjerren stean foar myn stoarjende eagen;
Se seagen de moanne fol, de tolfde dei,
En syn antlit leech, de tweintichste dei.
In frjemde út it fiere lân kaam nei my ta,
Hy helle út syn klaad in lange brief
Dy’t begûn mei: Ferjit my net –
It blêd wie fierders leech, oan ’t ein
Stie: Foar ivich farwol.
Ik die him wei yn de ploai fan myn gewaad,
Trije jier oanien ferblikte it skrift net.
My is it herte leech bleaun lykas it brief.
Silsto it witte of fermoedzje?

(anonym)

.

J. Slauerhoff, Verzamelde gedichten (I), Yoeng Poe Tsjoeng, Nijgh & Van Ditmar, Rotterdam, 1940.
.
.
Sjoch fierders ek de skôging Sineeske poëzy yn de Fryske literatuer en/of Slauerhoff yn it Frysk.

Slau yn Sinees gewaad

>
>