De boeken – Gjin frachtskip paste syn rûte oan

(25-03) De boeken – Gjin frachtskip paste syn rûte oan

‘Wat bliuwt by alle miskien is
de dea ûnder de levergiele
moanne fan tsjuster Eygpte’

I

Gjin frachtskip paste syn rûte oan,
likemin diene de stânbylden
de biskopshoed ôf,
bleaun is ek de lucht fan fisk
lykop mei alle stjonkende filearhallen,
sels de nijskoppen oer de ientûtmem fan
Rome en maffia binn’ noch itselde
sûnt hjir dyn ôfreis begûn.

Soel krûpt de jûn de pleinen oer.
Op posters tsjin skurve teaterdoarren
winkt it swiete libben fan Fellini,
sa’t oer ‘e dyk de hoerkes
mei passanten omkonkelfoezje.

Wetter praat koal tsjin de haven dêr’t
in skip de rûte nei Egypte nimt,
wylst rin ik de tinne spoaren
út dyn deiboeken nei, in besykjen en
tichtsje fan tiid en taal de hiaten
yn de lekke lears fan Europa.

II

Sesylje, maart fiifentweintich, de dei
dy’t sûnder boadskip bliuwt,
hjoed dyn jierdei, edysje safolle
yn in skiednis fan reizgers, fammen en
net te achterheljen nammen,
tsjuster as de net ôfmakke rigels
op heal útskuorde deiboeksiden.

Sketsen ferhelje oer Vita Vita Ekberg,
mei skieppehoeders, susters en
clowns, dûnsjend tusken deade platanen,
in trits nullen, delkwitst yn it strewel.

Stekmiggen binne my de bylden ûnder
de hoannepoaten fan dyn skrift,
like ûnlêsber as de grûn fan dyn hinnegean

en sa’t dizze middei in leechte
de mage skjirret, sa ferblinet de wyn
mei sânstoarmen út Noard-Afrika wei
haven en wurd, tablet en dream.

III

Immen lêst de Lonely Planet, giet
beret de paden dêr’t ik omdwaal op Via Roma,
sykjend en freegjend nei kafee Selqet en
de kelder fan it geheim alfabet,
ferteld as it is troch it motorfamke Flavia,
dat dy de ien-nachts-herberch riste.

Yn de sinne, reinend oer de kaaien
dêr’t skippen nei Kairo sette, tink ik my yn
hoe’tsto, fêstbûn ûnder de klok fan har lyfke
temûkwei de oere ûntrûnst dy’t

mei sân en wyn en miggen as pleagen,
djip út de Eygptyske deadeboeken wei,
dy it bloed te gieljen kaam.

 

© Eeltsje Hettinga
.