Mist, sis ik, mist – Portretten

 

DE STIMMEN

‘Real things don’t frighten me,
just the ones in my mind do.’
Francesca Woodman (1958-1981)

 

Mist, sis ik, mist tsjin finsters dy’t
tichtsette, dit pakhûs ûnder
de drip fan beammen dêr’t hoar
in winterwyt flústerjen yn omgiet:

Hee, do hjir ek, Ik, teminsten
asto dat bist? Ik bin net ik,
opknipt as ik bin yn tûzen
en ien stikken, in grinsstêd mei

parken en flats, oan flarden.
(Aleppo, reauntet de nacht dy’t
dy’t fan Jheronimus is.) Wa
oft wy allegear wol net binne,

in spookteater fan stimmen.
Ik, de bloedholle fan Shaabani,
in ta splinters sleine mûle, ai,
it harder dy’t troch aorta’s lûkt. –

Ik woe, Tiid wie de achterkant fan
geweld: in kolonel, de reade
sirkusnoas op, tachtich sjongende
rinkelbellen op ’e spuonnen.

Mist, sis ik, mist, o gjin misse
dy’t rêdt wat net yn it lead en
kryt fan leafde stiet. Hoe’t fannacht
yn my oerein kaam, it famke

Woodman, neaken, in steanlampe
yn in falfinster dat nekken brekt,
ik, har oeral rôljende dea-
holle yn de sniejachtsjende fan

Manhattans’ strjitten. – Immen,
Stetson op, stapt in fotosaak út,
nimt dy op yn wolken fan stoom
en damp dy’t it asfalt út klimme,

knikkend en groetsjend en smûgend:
Hee, do d’r ek, Ik, tenminsten ast…

@ Eeltsje Hettinga

.

>
Francesca-Woodman-House-3-Providence-Rhode-Island-1976