‘London Bridge – By de rivier dy’t de stêd yn twaen dielt…’

(14-06) Twee jaar geleden, op 16 juni, kwam de Britse pro-Europa politica Jo Cox door een aanslag om het leven. Volgende maand lees ik op het poëziefestival ‘Dichters in de Prinsentuin’ in Groningen onder meer het aan haar opgedragen gedicht ‘London Bridge – By de rivier dy’t de stêd yn twaen dielt…’

Deze éénentwintigste editie van Dichters in de Prinsentuin – de organisator en bedenker van het festival was dichter Tsead Bruinja – heeft dit jaar als thema ‘Goede buren’.

Op zondag vijftien juli houd ik in het Noordelijk Scheepvaartmuseum een kleine lezing over de stand van zaken in de Friese literatuur.

‘Donkere maan’, schilderij Horst Dijkstra

Twa jier ferlyn, op 16 juny, kaam de Britse pro-Europa politika Jo Cox by in oanslach om it libben. Oare moanne lês ik op it poëzyfestival Dichters in de Prinsentuin yn Grins, ûnder mear it oan har opdroegene gedicht ‘London Bridge – By de rivier dy’t de stêd yn twaen dielt…’

Dichters in de Prinsentuin – de organisator en betinker fan it festival wie Tsead Bruinja – belibbet dit jier syn ienentweintichste edysje. Tema fan dit jier is ‘Goede buren’.

Snein 15  july, hâld ik yn it Noordelijk Scheepvaartmuseum in lytse lêzing oer de stân fan saken yn de Fryske literatuer.

==

LONDON BRIDGE

1.

By de rivier dy’t de stêd yn twaen dielt, docht
Hear Hugo B. syn rek en strek, heft by it nijs fan

De dea yn ’e biblioteek de hannen nei de himel,
Rûkt fan stjerren it bloed yn de stasjons en

Kroegen fan Paris oant Aldgate East. In lange
Sleep spoken sjit wolkjendewei de weagen oer..

Reinwetter rint as reade snotte by de tûken del.
De dei leit fets en tremt yn de hoeke fan it park.

2.

Dêr’t de metro de ierde yndûkt, ropt it opdoste
Graffity-wurd: ‘God so Zero.’ Der wurdt lake

Om de kartoon mei de Ingelske bolhoed dy’t
Royaal fan gebaar by de kliffen del stapt. It reint

Messen en kalasjnikovs op ’e foarpagina’s fan
De tabloids. Hear, hear de horden, dravend en

Flokjend as skom oer London Brêge, in balten
Mei it wjerlûd fan in hoar ûntploffend stadion.
.

3.

Der wie in knyft dat de hals fan in taal trof,
In geweld dat terms takkeboske en bloed

Te drinken kaam fan sy dy’t it ferpofte en
Knibbelje foar it bline mantra eigen-folk-earst.

De kiosken knapten fan alle moard en brân
Omtrint út harren fel, de ophys, ay, hoe djip

Stekt it lims fan de hate achter it spotlaitsjen
Fan d’ Iago’s yn Europa’s grûnich skimeryk?
.

4.

By de biblioteek oan de rivier, dy’t fan tiid
De skiednis ken, klimt Hear Hugo B. dronken

Syn trapeze yn, swingt linich hinne en wer
Mank twa strjitlantearnen en swaait en ropt

Mei 
de flaphoed kaputt: Bid, bid foar Jo Cox.
Alder as tiid skynt de moanne út in reade

Dûmens, in buldog fan namme Weimar sjit
Yn ’t spoar fan in dûnkere skym de Big Ben yn.
.
©EH

.

.
.
(*) Dit gedicht waard earder op dit blog publisearre ûnder de titel ‘London Bridge – Nachtpost’. Sjoch oer Jo Cox o.m. ek The Guardian.