De floed – Ik haw se sjoen, Li Su Sā… (3)

(25-08) It gedicht ‘De floed’ makket part út fan in rige fan fersen dy’t net skreaun is troch de dichter Hu Thung, sa wol ûndersteld is, mar, sa soe syn wilens ferstoarne dochter Li Su ûntdekke, troch ien fan syn omkesizzers, fan namme Wang-Hu.

Hu hie as dompteur fan liuwen, tigers en oare wylde katten wurk yn de stêd Yin Chuang, deselde stêd dêr’t Li Su har mem oait trapezewurkster west hie yn it destiids ferneamde sirkus fan Wang Tang.

Reizgjend op in lyts mûldier fan Hou Kou nei Kazachstan is de dichter earne ûnderweis ferûngemakke of oarswei weirekke. It hoe en het fan syn weiwurden lit him min neirinne.

Wol is der letter yn de biblioteek fan Hou Kou in mooglik by it gedicht hearrend motto weromfûn, mar wis is niks. Dat biedwurd sei: ”hap, al de huzen fuort, / fuort as oait / in bestean – plûns – by ’t nacht…”, net liker as hie der sprake west fan in grouwélich wrede tsunami. De titel fan it fers ‘De floed’ soe dêr op wize kinne.

It iene en oar strykt faaks ek mei it hjir ôfprinte gedicht dat útein sette mei de titel ‘Blank binne de hôven’,  in fers dat letteroan boppe wetter kommen is.

Lykwols, in floedweach is wer wat oars as in tsunami, want al hoe ferwoestgjend beide ferskynsels ek binne, in tsunami is altyd it gefolch fan in ûnderseeske ierdbeving dy’t weagen losmakket fan betiden tritich meter heech.

.
De floed

foar Li Su Sā -發現兄弟

Ik haw se sjoen, Li Su Sā,
alle lytse lotuskisten,
skommeljendewei de kletsende
weagen oer,

hoe rûch de rivier, deselde
dêr’t wy algeduerigen
kopke ûnder yn giene,
in simmer oanien
oant ús de sinnen sprongen
op ’e banken fan
begearte.

Der leit in dûnkere wale
oer de dingen,
in sûmberjen strûpt
langer de blanksteande fjilden oer

en sa’t by it betinken fan
dyn liet, dyn lichem
in swijen it wurd de mûle berint,
benimt in dream libben de siken.

©Wang-Hu
.

BLANK STIENE DE HOVEN

Blank stiene de hôven en gehuchten
yn de krite achter de rivieren,
mûldieren dreaune dea foar de weagen út,

in hynsteliif hong oerskrank op de naal
fan de biblioteek by it plein,
in beam stiek út de galmgatten fan

de timpel (dêr’tsto, leave Li Su Sā,
my op in dei achter yn de jister
it hielal ûnder dyn rokken sjen lietst,

de ljochtsjende ierde by ’t himelske
offer fan fleis). Allinne yn de dream
is it soms dat ik it paad weromfyn

lykas juster doe’t ik yn it rysfjild
bylâns de tomben gong; tusken karpers,
iel en snileguod song in famke en

by in sinne dy’t stadichwei oer
it wetter te glydzjen kaam, waard my
staf-oer-nacht hiel de weareld fan Bach.

©Wang-Hu
.

Sjoch ek:

.