De floed – Ik haw se sjoen, Li Su Sā… (3)

It gedicht ‘De floed’ is part fan in rige fan fersen dêr’t faak fan tocht is dat dy skreaun is troch de dichter Hu Thung, mar dat is in fersin, want, sa ûntduts syn wilens ferstoarne dochter Li Su, se binne fan ien fan syn omkesizzers, de dichter fan namme Wang-Hu.

Hu hie as dompteur fan liuwen, tigers en oare wylde katten wurk yn de stêd Yin Chuang, deselde stêd dêr’t Li Su har mem oait trapezewurkster west hie yn it destiids ferneamde sirkus fan Wang Tang.

Reizgjend op in lyts mûldier fan Hou Kou nei Kazachstan is de dichter earne ûnderweis ferûngemakke of oarswei weirekke. It hoe en het fan syn weiwurden lit him min neirinne.

Wol is der letter yn de biblioteek fan Hou Kou in mooglik by it gedicht hearrend motto weromfûn, mar wis is niks. Dat biedwurd sei: ”hap, al de huzen fuort, / fuort as oait / in bestean – plûns – by ’t nacht…”, net liker as hie der sprake west fan in grouwélich wrede tsunami. De titel fan it fers ‘De floed’ soe dêr op wize kinne.

It iene en oar strykt faaks ek mei it hjir ôfprinte gedicht dat útein sette mei de titel ‘Blank binne de hôven’,  in fers dat letteroan boppe wetter kommen is.

Lykwols, in floedweach is wer wat oars as in tsunami, want al hoe ferwoestgjend beide ferskynsels ek binne, in tsunami is altyd it gefolch fan in ûnderseeske ierdbeving dy’t weagen losmakket fan betiden tritich meter heech.

.
DE FLOED

foar Li Su Sā -發現兄弟

Ik haw se sjoen, Li Su Sā, alle lytse lotuskisten,
skommeljendewei de kletsende weagen oer.

Hoe rûch de rivier, deselde dêr’t wy algeduerigen
kopke ûnder yn giene, in simmer oanien oant
op ’e banken fan begearte ús de sinnen sprongen.

Der leit hjoed in dûnkere wale oer de dingen
in sûmberjen strûpt de blanksteande fjilden oer en

sa’t by it betinken fan dyn liet, dyn lichem, in swijen
de mûle berint, benimt in dream libben de siken.

© Wang-Hu
.

Blank stiene de hôven en gehuchten

Blank stiene de hôven en gehuchten
yn de blauwe krite achter de rivieren.
Dieren dreaune foar de weagen út.
In hynsteliif hong oerskrank oer
de naal fan de bieb oan it lege plein.
Beammen stieken  út de galmgatten
fan de timpel (dêr’tsto my op in middei
achter yn de sangenblauwe jister
it hielal ûnder dyn rokken sjen lietst,
de ljochtsjende ierde by de himelske
offers fan it fleis). Soms yn de dream
is it dat ik it paad weromfyn lykas
juster, doe’t ik yn de rysfjilden bylâns
de tomben gong. Yn it kroas tusken
iel, karper en snileguod gong in famke
har hege sjongen en mei de sinne dy’t
stadichwei oer it wetter glide, waard my
staf-oer-nacht hiel de weareld fan Bach.

©Wang-Hu
.

.
IT FEARHUS (IN BRIEF)

Winter kaam mei sang en hynders de bergen oer. Taferzen sliepte de rivier yn de sniebline delling. Troch it fearhûs galme it lûd fan Kathleen Ferrier, har stimme wie it bakelitene geskink fan in reizgjende hynstehanneler út de stêd Krakau, dy’t har lieten oerkrigen hie fan in baas fokker fan hynders út in fier noarden wei, en it wie goed, ek al wie har Bach oars as de Jingju fan heit-en-dy!

=

It Westen kaam mei platespylders, telefyzjes en in man op de moanne. De Keizer sil der gjin wink minder om yn de eagen hân ha, en heit allikemin, hy neamde al wat de frou út Ingelan song it tillen fan in tried yn de loft. My waarden har sangen inkeld neaken lichem op nachten, blyn winter. Snie fleach troch it lampeglês, tekene de ierde mei guozzen, ljocht kundigjend oer de lege weranda. Núnderjend waard immen wei yn de dampen oer de delling.

©Wang-Hu
.

Sjoch ek:

.