De floed – Ik haw se sjoen, Li Su Sā… (3)

It gedicht ‘De floed’ is part út fan in rige fan fersen dêr’t faak fan tocht is dat dy skreaun is troch de dichter Hu Thung, mar dat is in fersin, want, sa ûntduts syn wilens ferstoarne dochter Li Su, se binne fan ien fan syn omkesizzers, de dichter fan namme Wang-Hu.

Hu hie as dompteur fan liuwen, tigers en oare wylde katten wurk yn de stêd Yin Chuang, deselde stêd dêr’t Li Su har mem oait trapezewurkster west hie yn it destiids ferneamde sirkus fan Wang Tang.

Reizgjend op in lyts mûldier fan Hou Kou nei Kazachstan is de dichter earne ûnderweis ferûngemakke of oarswei weirekke. It hoe en het fan syn weiwurden lit him min neirinne.

Wol is der letter yn de biblioteek fan Hou Kou in mooglik by it gedicht hearrend motto weromfûn, mar wis is niks. Dat biedwurd sei: ”hap, al de huzen fuort, / fuort as oait / in bestean – plûns – by ’t nacht…”, net liker as hie der sprake west fan in grouwélich wrede tsunami. De titel fan it fers ‘De floed’ soe dêr op wize kinne.

It iene en oar strykt faaks ek mei it hjir ôfprinte gedicht dat útein sette mei de titel ‘Blank binne de hôven’,  in fers dat letteroan boppe wetter kommen is.

Lykwols, in floedweach is wer wat oars as in tsunami, want al hoe ferwoestgjend beide ferskynsels ek binne, in tsunami is altyd it gefolch fan in ûnderseeske ierdbeving dy’t weagen losmakket fan betiden tritich meter heech.

.
DE FLOED

foar Li Su Sā -發現兄弟

Ik haw se sjoen, Li Su Sā, alle lytse lotuskisten,
skommeljendewei de kletsende weagen oer.

Hoe rûch de rivier, deselde dêr’t wy algeduerigen
kopke ûnder yn giene, in simmer oanien oant
op ’e banken fan begearte ús de sinnen sprongen.

Der leit hjoed in dûnkere wale oer de dingen
in sûmberjen strûpt de blanksteande fjilden oer en

sa’t by it betinken fan dyn liet, dyn lichem, in swijen
de mûle berint, benimt in dream libben de siken.

©Wang-Hu
.

BLANK STIENE DE HOVEN

Blank stiene de hôven en gehuchten
yn de krite achter de rivieren.

Mûldieren dreaune dea foar de weagen út.
In hynsteliif hong oerskrank op de dak

fan de biblioteek by it merkeplein.
In beam stiek út de galmgatten fan

de timpel, (dêr’tsto, leave Li Su Sā,
my op in dei achter yn de jister

it hielal ûnder dyn rokken sjen lietst,
de ljochtsjende ierde by de himelske

offers fan it fleis). Inkeld yn de dream
is it soms dat ik it paad weromfyn

lykas juster, doe’t ik yn it rysfjild
by de tomben lâns gong. Yn it kroas

tusken karper, iel en snileguod gong
in famke har sjongen en mei de sinne dy’t

stadich oer it wetter glide, waard my
staf-oer-nacht hiel de weareld fan Bach.
.

©Wang-Hu
.

IT FEARHUS 

Winter kaam mei sangen en hynders
de bergen oer, taferzen sliepte
de rivier yn de sniebline delling.

Troch it fearhûs galme it Agnus Dei
fan Kathleen Ferrier, har hillige
bakkeliten stimne, in geskink fan

in reizgjende hynstehanneler
út de stêd Krakau dy’t har lieten
oerkrigen hie fan in fokker fan

hynsters út in fier noarden wei,
en it wie goed, ek al wie it gâns oars
as de Jingju-muzyk fan ús heit;

It Westen kaam mei televyzjes,
platenspylders en in man op
de moanne, wylst Ferrier song.

De Keizer, hy sil der gjin wink
minder om yn de eagen hân ha,
ús heit allikemin, hy neamde

har stim it tillen fan in tried
yn de loft. Allyksa hold ik fan
har sangen dy’t my inkeld

neaken lichem waarden op nachten
lykas doe, djip winter, wylst my
it sie troch it lampeglês fleach.

©Wang-Hu
.

Sjoch ek:

.